Spełnienie stającej się stale miłości nabiera znacznia również w wybranych rzeźbach z okresu Rzymskiego. Kunsztowne nagrobki miały w starym Rzymie ważne znaczenie, by wyrazić kochanym zmarłym szacunek. Często były wykonywane nawet już za życia. To, że częściowo zachowały się do diś, jest silną symboliką nieśmiertelności owej miłości.
"Nieśmiertelna miość" brzmi nasz motyw we wrześniu i październiku. Co wpadnie wam na ten temat? Czy wiecznie trwająca miłość jest w ogóle możliwa? Jak wyobrażacie sobie miłość, która sięga poza śmierć i co ją cechuje?
Albo myślicie o znanych historiach miłosnych i parach z literatury i historii? Jaką rolę odgrywają milość i śmierć w waszych tekstach? Pozwólcie zainspirować się tymi dwoma wierszami i brzemiennymi w historię rzymskimi obiektami muzealnymi i przyślijcie nam wiersze na temat "Nieśmiertelna miłość" - Ciekawi jesteśmy waszego widzenia rzeczy i waszych pomysłów!
Moja miłość
Nevfel Cumart
krzyż na twoim prawymm ramieniu
przeniosłaś się na pagórek
gdzieś w oddali wyły wilki
moja miłość cię nie opuściła
płakałaś krzyczałaś w nocy
niebo nie dało ci odpowiedzi
z głodu jadłaś własny oddech
moja miłość nie opuściła cię
zaraz pójdziesz albo zostaniesz
staniesz się kamieniem albo popiołem
żarzący się wiatr zabiera cię stąd
ale moja miłość nie zostawi cię
Lethe
C.F. Meyer
Ostatnio we śnie widziałem na falach
Ciągnącą łódkę bez wioseł,
Rzeka i niebo stały w matowych płomieniach
Jak za dnia jego zbliżanie czy oddalanie.
W środku chłopcy siedzieli z wiankami lotosu,
Dziewczęta przez burtę przechylały się smukle,
Wirując przez szereg widziałem błyszcząc
Czara, z niej każdy pił.
Teraz rozbrzmiała pieśń pełna słodkeij żałości,
Że śpiewali wszyscy bracia wieńca -
Rozpoznałem twój pokorny kark,
Twój głos, który przenikał chór.
Zanurzam się w falę. Aż po rdzeń
mrowi mnie, jak osobliwie zimna była.
Dosięgłem cicho przepływającej barki,
Przecisnąłem się do uświęconego kręgu.
I twoja by ła kolej pić,
I podniosłaś pełną Czarę,
Przemówiłaś do mnie miłym mrugnięciem:
"Serce, piję za twoje zapomnienie!"
Tobie w krnąbrnym pragnieniu miłości
Czarę wyrwałem, wrzuciłem ją falom,
Utonęła, i patrz, twoje lico
Zabarwiło się odcieniem krwi.
Błagalnie całuję cię w dzikim strapieniu,
Któraś blade usta ochoczo mi podarowała,
Wtedy śmiejąc się rozpływasz mi się w ramieniu
I znowu to wiedziałem - jesteś martwa.
Wybrane obiekty z Reńskiego Muzeum Krajowego w Trewirze:
Rys: (Reńskie Muzeum Krajowe w Trewirze)Śpiący Amor
Amor, bóg miłości w postaci dziecka, rozumiany buył przez Rzymian często w sposób alegoryczny. W muzeum Narodowym zachowały się dwa wyobrażenia śpiącego Amora. ięknie wykonane figury wyrzeźbione zostały w 2. i 3. stuleciu w kosztownym marmurze, niestety zachowały się jedynie uszkodzone.
(Rys: Reńskie Muzeum Krajowe w Trewirze)
(Rys: Reńskie Muzeum Krajowe w Trewirze)